To-do lijstjes schrijven. Ik ben er een krak in, ik kan het goed en ik doe het graag. En toch zijn er lijstjes die je beter niet schrijft, en andere lijstjes die we beter wel schrijven maar vaak niet doen.

Deze lijstjes maak je beter niet

  • De valkuil-lijst is eigenlijk de klassieke to-do-lijst. Die wordt ’s morgens geschreven, wanneer je veel energie hebt en boordevol goede intenties,  blakend van een onrealistisch tijdspad. Bovendien doe je wat moet eerst, en stel je wat wil (of nodig hebt) uit tot later op de dag. Als het zover is, heb je geen energie meer over voor datgene waar je de hele dag zo naar uitkeek. Op je papiertje heb je letterlijk geen plaats vrijgehouden voor het onverwachte, voor verrassingen (leuke en minder leuke). Dan sta je daar, onverwachts gezellig te kletsen in de winkel en tegelijk te denken aan dat verdomde lijstje.
  • Als verzet tegen al die to do’s kan je een not to do lijstje maken: Ik strijk niet vandaag. Ik poets niet vandaag. Ik ruim geen speelgoed op vandaag. Dit is een superleuk lijstje om op te stellen! Maar om eerlijk te zijn werkt het niet. Denk niet aan een roze olifant. Denk niet aan wat je niet gaat doen. Dan denk ik hele dag aan wat eigenlijk zou moeten doen. Dat is pure energieverspilling. Tof om te doen, maar in de praktijk werkt het niet.

Het lastigste aan al dat oplijsten, schrijven, doorstrepen, herschrijven, van al die lijstjes, is dat er geen einde aan komt. Je hebt nooit gedaan. Nooit! Er is altijd wel iets te doen, is je lijstje ten einde dan maak je gewoon een nieuw. Ein-de-loos. Lijstjesmakers hebben nooit een writersblock, blijven nooit inspiratieloos zitten door het raam kijken. Lijstjes komen zonder stoppen. Geen lijstjes meer is voor lijstjesmakers echt geen optie.

Deze lijstjes als alternatief

  • Een schouderklop-lijstje! Eigenschappen: een schouderklop-lijstje maak je niet ’s morgens maar ’s avonds. Je lijstje bestaat uit alles wat je die dag gedaan hebt. Dus nee, geen plan op voorhand. Je hoort het echt goed, achteraf pas schrijven! Je schrijft alles neer wat je gedaan hebt, doorstreept niks want dan kras je al dat goeds weer weg. Je geeft jezelf tussendoor schouderklopjes en als je lijstje klaar is, kruip je gezellig en zelfvoldaan met een thee-tje in de zetel. Wat goed gedaan van jou vandaag, zeg! Yes! Morgen meer van dat!
  • Het tout-doux-lijstje bestaat uit éérst de taken doen die ik echt graag wil en nodig heb. Het tout-doux-lijstje is zacht zorgen voor jezelf waardoor je energie over hebt om daarna te doen wat moet. De laatste keer dat ik mijn tout-doux-lijstje als een warm dekentje over me heen legde, ging als volgt: opstaan, schrijven en koffie drinken, genieten van de maaltijden, een wandeling, de zonsondergang. Nog een beetje kachelwarmte voor het slapengaan en een met een heel licht maar zo goed boek onder de zachte dons. Wat ik tussendoor deed, zonder lijstje voor- of achteraf: alle kleine prutsen waar ik anders zo’n hekel aan heb. Pmd wegzetten, kousen plooien, wasje hier, droogje daar, en twee facturen betaald. Saai hé, dit zijn normaal gezien taakjes voor op de valkuillijst, dergelijke taakjes op dergelijk lijstje zijn niet interessant, verrijkend, inspirerend om over te schrijven. Maar kijk, ze zijn gebeurd! Tout est doux!
  • Het to do to do doo doooo to doo doo-lijstje: dit lijstje is geen lijstje, het overkomt je. Voor lijstjesmakers zijn het unieke momenten waar we met volle teugen van genieten. We vergeten om ons lijstje te maken, onze taken op te schrijven, we doen ze gewoon. Een heerlijke dag waarbij alles vanzelf gaat. Je neuriet to-dooo-do-dooo to doododooodoooo en je doet vanalles en nog veel meer, spontaan en zonder plan. Het is zeldzaam, ja, maar het gebeurt!
  • De bucket-list moet ik niet uitleggen, maar heb je de jouwe al geschreven? Een lijst van alles wat je nog wil doen voor je sterft. Eigenschappen: vaak zijn dit eerder dure of luxueuze activiteiten: (verre) reizen en gevaarlijke kicks. Gaan trekken in India en skydiven. Kan je er ook op kwijt: lange-termijn-dromen of als-ik-de-lotto-win-dan… . Klassiekers: een boek schrijven, een bed-en-breakfast openen in Frankrijk. Het werkt om die dromen even neer te pennen op een speciaal ‘bucket’ lijstje.  Schrijf dat lijstje, schrijf alles wat er in je opkomt, en denk je “oh néé ik ga nooit (….dit of dat…)  kunnen doen”. Maar… vermoedelijk toch wel. De eerste stap is gezet: je schreef het op je lijst!

Wil je de ochtend beginnen met rust in je hoofd, met of zonder lijsjes?

Doe mee aan het gratis webinar Start to Write!

Ik schrijf al sinds ik het nog niet kon. Als kleuter hield ik ijverig een stylo vast en kleurde schriftjes met ruitjespapier vol met bolletjes. Toen al wist ik dat de activiteit van pen en papier mij goed deed. Ik kon het niet verklaren met mijn kleine kleutergedachten,  maar het was gewoon zo.

Het schrijven ben ik altijd blijven doen maar de regelmaat verdween al snel door, tja, de drukte van het leven. Begin 2014 kwam ik in een figuurlijke storm terecht die lang aansleepte en haar tol eiste. Het was ook begin 2014 dat ik het dagelijks schrijven terug opnam. Schrijven bracht me de broodnodige rust in mijn hoofd en het gaf me energie om de dag door te komen, en hoe meer ik schreef hoe meer richting het schrijven me gaf, niet alleen tijdens de dag maar ook wat mijn hele leven betrof! Mijn weg ging verder, de storm kalmeerde, maar het schrijven gaf ik niet meer op.

Op 13 maart 2020 kwam opnieuw een storm, ik vermoed een storm waar jij ook in zit. De corona-pandemie treft ons allemaal: is het niet door het virus zelf dat ons ziek maakt, dan wel door de maatregelen van onze overheid en alle gevolgen daarvan. Mijn praktijk als coach & therapeut heb ik tijdelijk gesloten, mijn plannen als trainer & consultant uitgesteld, ik werd gepromoveerd tot pre-teacher van mijn drie kinderen, en hoewel het leven in lockdown ook heel fijn is, is het tegelijk ook zwaar. Mentaal zwaar.

Ik merkte hoe mijn omgeving, mijn cliënten (maar ook niet-cliënten!) nood hebben aan rust in ons hoofd. Maar mijn praktijk weer openen kon niet. Wat kon ik doen? Ik besloot te delen wat mij helpt in deze crazy tijd. Ik startte met gratis webinars over schrijven te geven: wat schrijf je, hoe schrijf je, waarom schrijven? Het succes daarvan had ik, op zijn zachtst gezegd, echt écht niet verwacht. Blijkbaar is hier vraag naar! Blijkbaar helpt het niet alleen mij, maar ook zovele anderen! Zoals Anja schrijft: 

Ik was nog niet bezig met schrijven en schreef me in om meer te leren over het ventileren of ordenen van mijn gedachten. De laatste tijd merk ik bij momenten echt wel chaos in mijn gedachten, het hele coronagebeuren maakt dat ik absoluut geen controle heb en dat doet blijkbaar iets met me.  Na de schrijfoefening voelde ik me rustiger, dankbaar, en heb heel goed geslapen daarna. Ik had het niet verwacht, maar ik ben absoluut gemotiveerd om dagelijks te schrijven. ik heb heel veel deugd gehad van de webinar. De timing is perfect, dit is precies wat ik nu nodig blijk te hebben. Vanmorgen alweer geschreven, goed hé!

– Anja C., Oostkamp

Wil je graag ook meedoen? Ontdekken of schrijven iets voor jou kan betekenen? En leren wat je dan precies schrijft? Dan heb ik goed nieuws: ik geef het webinar nog een keer op woensdagavond 13 mei om 20u. Als je verlangt naar rust in je hoofd, en je bent nieuwsgierig naar wat schrijven voor jou kan betekenen, dan is dit klein uurtje voor jezelf de eerste maar oh zo belangrijke stap om het meteen te ontdekken. 

Meer info en inschrijven

In 2014 startte ik een blog www.jobasidealewereld.com waarop ik gedachten deelde over hoe een mooiere en fijnere wereld er kan uitzien en hoe ik die droom probeer te realiseren in de dagelijkse realiteit. Na een lange weg besloot ik de blog op te doeken, en eind dit jaar verdwijnt de blog voorgoed. In tijden van corona voel ik me weer en misschien zelfs meer dan ooit geconfronteerd met de vraag: hoe kan ik bijdragen tot een mooiere en fijnere wereld? Hoe kan ik dromen van een ideale wereld, laat staan nastreven, wanneer we middenin een pandemie van angst en zwartgalligheid zitten?

Gevangen door angst

Voor mij is het duidelijk: de wereld zoals ze was, komt niet meer terug. We zitten tussen twee werelden in, bij de keel gegrepen door onzichtbare microben die ons in ons kot houden en bang, vreselijk bang maken. Ik geloof dat de tijd rijp is voor radicale verandering, er komt een nieuwe wereld aan die gepaard gaat met grote veranderingen. Alleen weet ik niet of we richting best case of eerder naar een worst case scenario afstevenen. Zoals Ilja Leonard Pfeijffer zo pijnlijk accuraat met zijn pen in mijn hart prikt:

“Er heerst zoveel angst dat je niet eens meer weet waar je nu het bangst voor moet zijn. Aan een kant loert het gevaar van de besmetting en aan de andere kant het gevaar van een faillissement. Als dit een tweesprong is, dan leidt de ene weg naar code zwart in de ziekenhuizen en triagecommissies, die in een oogwenk moeten beslissen welke patiënt nog kan worden toegelaten op de intensive care en wie helaas bij gebrek aan middelen zal moeten stikken op een brancard in de gang, terwijl de andere weg voert naar een ongekende ineenstorting van de economie, werkloosheid en armoede. ”

Het gaat over de situatie in Italië en ‘zo erg is het hier toch niet?’, maar ook hier in België staan ons gitzwarte tijden te wachten. En dan lees ik dat Bill Gates deze pandemie quasi voorspeld heeft in één van zijn ted-talks. Al in 2015 zei hij:

If anything kills over 10 million people in the next few decades, it’s most likely to be a highly infectious virus rather than a war — not missiles but microbes”

Geen decades maar vijf jaar later is het al zover. Zijn ‘voorspelling’ deed me denken aan nog zo’n andere wonderlijke voorspeller. Stanley Kubrick had het in 1968 in 2001: A space oddisey over de toen volkomen absurde ideeën van de tablet en videobellen. Er zijn nog veel meer voorbeelden te vinden van vroegere “voorspellingen” die zo absurd leken tot ze uiteindelijk realiteit werden. De quote “als je het kan dromen, dan kan je het realiserenklopt. Als we het ons kunnen voorstellen in ons hoofd, dan kan het ook realiteit worden. Dat idee schept mogelijkheden.

Kiezen voor hoop

We zitten volgens mij in een tijd waarin we afscheid moeten nemen van het oude, het wordt écht nooit meer zoals voorheen. En we zitten in een tijd waarin we het nieuwe zullen verwelkomen. Maar dat nieuwe, dat is nog onbekend. Tussen twee werelden in, afscheid van de oude en nog geen zicht op een nieuwe, zijn we allemaal de weg en de controle kwijt. En dat is vreselijk beangstigend, als ik er te lang bij stil sta, voel ik zelf ook de grond onder mijn voeten niet meer. Wat kiezen we? Waaraan denken we en wat creëren we? Kiezen we voor angst en paniek en depressie? Of kiezen we voor liefde en vertrouwen, solidariteit, samenwerking, expressie van talenten en kwaliteiten, een revelatie van ons wezenlijke en diepste zelf, waarin we elk onze bijdrage doen om er samen het beste van te maken?

We leren onze kinderen over de wet van Darwin, die zegt dat de sterkste overleeft. Zo werkt het allicht in de dieren- en plantenwereld. Wat ons mensen daarvan onderscheidt, is ons bewustzijn om te kiezen om iedereen mee te nemen. Altruïsme en empathie zijn menselijke eigenschappen. Iedereen telt, we vegen niemand onder de mat. Daarvoor hebben we samen te werken, moeten we solidair zijn, en aanspraak maken op onze natuurlijke reflexen van altruïsme en empathie, kortom moeten we radicaal kiezen voor liefde. Leer ik mijn kinderen dat ‘de zwaksten eruit moeten’? Of leer ik mijn kinderen dat we moeten doen wat we het allerbeste kunnen: voor elkaar zorgen door in ons kot te blijven en ondertussen een mooiere en betere wereld creëren, te beginnen met die wereld te bedenken en te maken, in gedachten, in gesprekken?

Het is makkelijk schrijven, veilig in mijn kot. Maar het is dit, of ten onder gaan. Elke dag word ik meerdere keren geconfronteerd met angst en paniek. Wat volgens mij ook normaal en volkomen terecht is. Vervolgens kies ik om daar niet in te blijven hangen. Ik kies voor liefde en hoop en ik schrijf voor mezelf over een mooiere wereld waar (veel) meer middelen vrijgemaakt worden voor de gezondheidszorg en het onderwijs en het klimaat. Ik ben geen Kubrick en nog minder een Gates, maar als we allemaal samen onze focus richten op een nieuwe en mooiere wereld, dan weet ik zeker dat we in staat zijn om best case een ideale wereld te realiseren.

Doe je mee?

Schrijf mee in je corona-dagboek, en schrijf zoals een kind dat een nieuwe wereld fantaseert en bouwt, waarin alles mogelijk is:

  • Hoe ziet jouw nieuwe wereld eruit?
  • Wat neem je mee van het oude?
  • Wat wil je in de nieuwe wereld anders doen? En hoe?
  • Hoe ziet die wereld eruit voor jezelf, je geliefden, en de mensheid?
  • Wat zijn belangrijke waarden en normen in die wereld?
  • Wat zijn de pijlers?
  • Wat hoor je, wat zie je, wat ruik je, wat proef je, wat voel je?

Start to write

Nieuw met schrijven? Schrijven zorgt voor je mentale en fysieke gezondheid, en dat laatste is meer dan ooit nodig, vind ik.

Schrijven is eenvoudig, alles wat je nodig hebt is pen & papier.

Maandag 20 april om 12u leer ik er je meer over tijdens een zoomsessie. Theorie is ondergeschikt aan de praktijk, ik wil vooral dat je het ervaart wat schrijven voor jou kan betekenen.

Als je wil meedoen, stuur een mailtje of stuur me een bericht en dan stuur ik je de zoomlink.

#starttowrite