In 2014 startte ik een blog www.jobasidealewereld.com waarop ik gedachten deelde over hoe een mooiere en fijnere wereld er kan uitzien en hoe ik die droom probeer te realiseren in de dagelijkse realiteit. Na een lange weg besloot ik de blog op te doeken, en eind dit jaar verdwijnt de blog voorgoed. In tijden van corona voel ik me weer en misschien zelfs meer dan ooit geconfronteerd met de vraag: hoe kan ik bijdragen tot een mooiere en fijnere wereld? Hoe kan ik dromen van een ideale wereld, laat staan nastreven, wanneer we middenin een pandemie van angst en zwartgalligheid zitten?

Gevangen door angst

Voor mij is het duidelijk: de wereld zoals ze was, komt niet meer terug. We zitten tussen twee werelden in, bij de keel gegrepen door onzichtbare microben die ons in ons kot houden en bang, vreselijk bang maken. Ik geloof dat de tijd rijp is voor radicale verandering, er komt een nieuwe wereld aan die gepaard gaat met grote veranderingen. Alleen weet ik niet of we richting best case of eerder naar een worst case scenario afstevenen. Zoals Ilja Leonard Pfeijffer zo pijnlijk accuraat met zijn pen in mijn hart prikt:

“Er heerst zoveel angst dat je niet eens meer weet waar je nu het bangst voor moet zijn. Aan een kant loert het gevaar van de besmetting en aan de andere kant het gevaar van een faillissement. Als dit een tweesprong is, dan leidt de ene weg naar code zwart in de ziekenhuizen en triagecommissies, die in een oogwenk moeten beslissen welke patiënt nog kan worden toegelaten op de intensive care en wie helaas bij gebrek aan middelen zal moeten stikken op een brancard in de gang, terwijl de andere weg voert naar een ongekende ineenstorting van de economie, werkloosheid en armoede. ”

Het gaat over de situatie in Italië en ‘zo erg is het hier toch niet?’, maar ook hier in België staan ons gitzwarte tijden te wachten. En dan lees ik dat Bill Gates deze pandemie quasi voorspeld heeft in één van zijn ted-talks. Al in 2015 zei hij:

If anything kills over 10 million people in the next few decades, it’s most likely to be a highly infectious virus rather than a war — not missiles but microbes”

Geen decades maar vijf jaar later is het al zover. Zijn ‘voorspelling’ deed me denken aan nog zo’n andere wonderlijke voorspeller. Stanley Kubrick had het in 1968 in 2001: A space oddisey over de toen volkomen absurde ideeën van de tablet en videobellen. Er zijn nog veel meer voorbeelden te vinden van vroegere “voorspellingen” die zo absurd leken tot ze uiteindelijk realiteit werden. De quote “als je het kan dromen, dan kan je het realiserenklopt. Als we het ons kunnen voorstellen in ons hoofd, dan kan het ook realiteit worden. Dat idee schept mogelijkheden.

Kiezen voor hoop

We zitten volgens mij in een tijd waarin we afscheid moeten nemen van het oude, het wordt écht nooit meer zoals voorheen. En we zitten in een tijd waarin we het nieuwe zullen verwelkomen. Maar dat nieuwe, dat is nog onbekend. Tussen twee werelden in, afscheid van de oude en nog geen zicht op een nieuwe, zijn we allemaal de weg en de controle kwijt. En dat is vreselijk beangstigend, als ik er te lang bij stil sta, voel ik zelf ook de grond onder mijn voeten niet meer. Wat kiezen we? Waaraan denken we en wat creëren we? Kiezen we voor angst en paniek en depressie? Of kiezen we voor liefde en vertrouwen, solidariteit, samenwerking, expressie van talenten en kwaliteiten, een revelatie van ons wezenlijke en diepste zelf, waarin we elk onze bijdrage doen om er samen het beste van te maken?

We leren onze kinderen over de wet van Darwin, die zegt dat de sterkste overleeft. Zo werkt het allicht in de dieren- en plantenwereld. Wat ons mensen daarvan onderscheidt, is ons bewustzijn om te kiezen om iedereen mee te nemen. Altruïsme en empathie zijn menselijke eigenschappen. Iedereen telt, we vegen niemand onder de mat. Daarvoor hebben we samen te werken, moeten we solidair zijn, en aanspraak maken op onze natuurlijke reflexen van altruïsme en empathie, kortom moeten we radicaal kiezen voor liefde. Leer ik mijn kinderen dat ‘de zwaksten eruit moeten’? Of leer ik mijn kinderen dat we moeten doen wat we het allerbeste kunnen: voor elkaar zorgen door in ons kot te blijven en ondertussen een mooiere en betere wereld creëren, te beginnen met die wereld te bedenken en te maken, in gedachten, in gesprekken?

Het is makkelijk schrijven, veilig in mijn kot. Maar het is dit, of ten onder gaan. Elke dag word ik meerdere keren geconfronteerd met angst en paniek. Wat volgens mij ook normaal en volkomen terecht is. Vervolgens kies ik om daar niet in te blijven hangen. Ik kies voor liefde en hoop en ik schrijf voor mezelf over een mooiere wereld waar (veel) meer middelen vrijgemaakt worden voor de gezondheidszorg en het onderwijs en het klimaat. Ik ben geen Kubrick en nog minder een Gates, maar als we allemaal samen onze focus richten op een nieuwe en mooiere wereld, dan weet ik zeker dat we in staat zijn om best case een ideale wereld te realiseren.

Doe je mee?

Schrijf mee in je corona-dagboek, en schrijf zoals een kind dat een nieuwe wereld fantaseert en bouwt, waarin alles mogelijk is:

  • Hoe ziet jouw nieuwe wereld eruit?
  • Wat neem je mee van het oude?
  • Wat wil je in de nieuwe wereld anders doen? En hoe?
  • Hoe ziet die wereld eruit voor jezelf, je geliefden, en de mensheid?
  • Wat zijn belangrijke waarden en normen in die wereld?
  • Wat zijn de pijlers?
  • Wat hoor je, wat zie je, wat ruik je, wat proef je, wat voel je?

Start to write

Nieuw met schrijven? Schrijven zorgt voor je mentale en fysieke gezondheid, en dat laatste is meer dan ooit nodig, vind ik.

Schrijven is eenvoudig, alles wat je nodig hebt is pen & papier.

Maandag 20 april om 12u leer ik er je meer over tijdens een zoomsessie. Theorie is ondergeschikt aan de praktijk, ik wil vooral dat je het ervaart wat schrijven voor jou kan betekenen.

Als je wil meedoen, stuur een mailtje of stuur me een bericht en dan stuur ik je de zoomlink.

#starttowrite

Zelfzorg, het was al een uitdaging en dat is het nu met de kinderen thuis en een hoop deadlines van het werk, nog meer dan ooit tevoren. We worden allemaal getest om ons zo goed en zo kwaad als het gaat aan te passen aan uitzonderlijke omstandigheden. En de ene dag gaat het beter dan de andere dag.

Zorgen voor je kinderen is een pak pittiger dan in het begin van de maand, en zorgen voor elkaar moeilijker tot onmogelijk door de verplichte social distancing. En dan duikt het zinnetje zorg voor jezelf en zorg voor elkaar op in het straatbeeld. Omdat het klopt. Omdat het nodig is. Maar… hoe doe je dat dan in de praktijk, elke dag opnieuw, daar in uw kot met uw kinders rondom u?

Elke dag me-time

We leven niet in lockdown volgens de overheid, maar voor mij voelt het wel zo. Gekluisterd aan en rond ons huis, nergens naartoe kunnen, slechts één persoon die boodschappen mag doen, dat is toch redelijk lockdown als je het mij vraagt. Het goeie daaraan? Dat we de kleine dingen weer veel meer leren appreciëren. Ook de kleine dingen op vlak van zelfzorg, waardeer ik nog veel meer dan een maand geleden.

Het zit hem echt in de kleine dingen en daar nu nog meer en nog bewuster tijd voor nemen. Want dit is iets wat we kunnen doén, waar we zelf controle over hebben.

Voor mij is dat elke ochtend mijn tas koffie, glas water en een klein stukje zwarte chocola verzamelen, me nestelen in mijn schommelstoel met mijn kladschrift en mijn beste bic en vervolgens 25 minuten schrijven zonder stoppen. Dat doe ik ondertussen al meer dan vijf jaar. Voor jou kan het iets anders zijn: het kan creatief zijn, sportief zijn, het kan in de badkamer of, maakt-niet-uit-wat, als het voor jou werkt, doe het. Wat het ook is, als je je nu weer bewust wordt hoe belangrijk dit moment voor je is, zorg dan dat je hier (nu meer dan ooit) elke dag tijd voor maakt. Geen excuses!

Als zelfzorg niet of moeilijk lukt, kijk dan even voor jezelf hoe dat komt. Ben je in paniek? Maak je je zorgen? Voel je je soms overspoeld door informatie en emoties? Reik dan uit naar iemand die je vertrouwt en waarvan je weet dat die jou kan kalmeren. Ook ik ben beschikbaar voor jou als dat nodig zou zijn. Geef uiting aan je emoties en zorgen, maar doe dat naar een andere volwassene toe en niet naar je kinderen. Je kinderen hebben jou nu nodig als veilig baken.

Elke dag gezinstijd

Na de me-time, komt de gezinstijd. Na de zelfzorg, begint het zorgen voor elkaar. Geef je kind elke dag zijn of haar portie individuele aandacht. Zo’n 10 minuten per kind, idealiter ‘s ochtends tijdens of vlak na het wakker worden. Eentje wil altijd knuffelen zoals een baby, eentje wil liggen in de zetel in alle rust, en eentje wil dat ik gewoon naast hem zit. Het lijkt eenvoudig. En dat is het ook. Zo eenvoudig dat ik het soms durf overslaan. Zeker als ik niet eerst voor mezelf gezorgd heb, heb ik weinig geduld voor deze verbindende momenten met mijn kinderen, en dan verloopt het opvoeden tijdens de rest van de dag een flink pak moeilijker. Wat misschien tijdsintensief lijkt, is eigenlijk een investering om de rest van de dag vlotter te laten verlopen en geen tijd te verliezen.

Daarom dus: eerst verbinden, dan opvoeden. Dat geldt voor jezelf én voor je kinderen. Verbind je met je kind, maak daar een ritueel van. Ook de maaltijden bieden structuur en houvast. Samen eten, aan tafel en zonder schermpjes, betekent een moment van verbinding met elkaar. Het zorgt voor die veilige bubbel waarin je kind zichzelf kan zijn.

Misschien verlopen die momenten soms gespannen of met ruzies? Wij ouders zijn niet de enigen die worden uitgedaagd en die het moeilijk hebben. Ook onze kinderen voelen en ervaren dat alles anders is, dat er een gevaar is waarvan ze weten dat het corona heet, maar waarvan ze nog niet goed begrijpen wat het precies betekent. Wanneer wij in staat zijn voor onszelf te zorgen, dan lukt het ook makkelijker om voor een veilige cocon te zorgen voor onze kinderen. Een bubbel waarin zij kind kunnen zijn, maar waarin ruimte is om hun zorgen te kunnen delen én uiten.

Die bubbel heeft ook een keerzijde. Want de bubbel is een illusie die we creëren en buiten is er de harde realiteit van mensen die ziek worden en mensen die keihard werken. Mensen die tijdelijk werkloos zijn en vergaan van eenzaamheid. Het contrast kan groot zijn. En net daarom is het belangrijk om creatief te zijn in het verbinden met de rest van de wereld.

Wat kunnen we doen voor de wereld-tijd?

Eén van de redenen waarom de corona-crisis zo overweldigend voelt, is het verlies van controle dat we ervaren. We weten niet of we zelf besmet zijn, laat staan of we anderen besmetten, ondanks alle voorzorgen. We weten niet of we ziek gaan worden, en wanneer we wel ziek zullen zijn, hoe ernstig het zal zijn. Ook de financiële en economische gevolgen hebben een impact op ons leven waar we zelf geen controle over hebben en vaak zelfs nog niet eens zicht op hebben. Dat kan verlammend werken. Dan schieten we in angst en paniek die ons hier en nu niet verder helpen. En wanneer die schrik op onze kinderen overgezet wordt, creëren we in huis nog meer spanning. Weg veilige bubbel!

Toch kunnen we kleine dingen doen die een groot verschil maken. Door dat verlammende gevoel om te zetten in het doen van kleine dingen, vergroten we onze draagkracht en onze impact op de rest van de wereld. Je geeft daarbij ook een belangrijke waarde door aan kinderen. Laten we samen iets doén dat een verschil maakt en dat onze dag goed maakt!

De ideeën zijn eindeloos. Wij gaan langs bij mijn grootmoeder, de overgrootmoeder van mijn kinderen. Ze is 97 jaar en woont nog steeds thuis, gezond en wel, maar ook zij wordt getroffen door de zorgdiensten die gehalveerd worden, en het bezoek van de kinderen dat tot een strikt minimum wordt ingeperkt. Dus wij gaan vanmiddag bij haar raamzwaaien. We schreven brieven en deden die op de post. Ik stuur berichtjes naar familie en vrienden die in de zorg werken, om ze een hart onder de riem te steken. Betrek ook je kinderen en vraag wat zij misschien willen doen.

Mijn kinderen wilden een witte vlag uithangen. En schilderen. En dat zinnetje zorg voor jezelf en voor elkaar vonden ze mooi. De vlag op de foto bij deze de blogpost is het resultaat.

Het zijn kleine dingen, waarvan zieke mensen niet genezen, maar die wel een verschil maken. Het zijn kleine dingen, die we veel te weinig deden maar die meer dan ooit belangrijk zijn om ze nu te doen.

Ik wens je goede moed in de komende dagen en weken.

Mijn zoon is 5 jaar en woensdagnamiddag zei hij spontaan en uit het niets: ‘Ik wou dat die Corona niet bestond. Corona is stom!’. Ligt je kind ook wakker van Corona? Dan heb ik volgende tips voor jou:

1. Luister en erken de zorgen die je kind zich maakt

Wimpel de zorgen van je kind niet weg met ‘zo erg is het niet’ en ‘dat gaat niet gebeuren’. Je hebt hopelijk gelijk, maar eigenlijk zijn we dat niet zeker. Met de maatregelen die genomen worden, voelt en ziet je kind en hopelijk jij ook, dat corona serieus is. En als je niet zeker bent dat iets “niet erg” is, kan je het eigenlijk ook niet maken om te zeggen dat je het wel zeker bent. Erkennen van emoties en zorgen is cruciaal voor een kind om zich veilig te voelen en andere zorgen te kunnen delen of vragen te kunnen stellen. Anders blijven ze maar met die zorgen zitten. Die zorgen kunnen soms voor ons volwassenen heel absurd zijn. Lach je kind zeker niet uit als het met iets komt wat eigenlijk, tja, grappig is. Voor je kind is het ernstig! Het heeft nog niet altijd alle info of kennis over hoe de wereld in elkaar zit. Erkennen doe je zo: ‘Ik hoor wat je zegt, Corona is niet leuk, hé!’ of ‘Ja, ik vind Corona ook stom!’.

2. Als je kind vragen stelt, stel er dan zelf ook

Misschien ligt je kind helemaal niet wakker van Corona. Dan hoef je je kind niks aan te praten, uiteraard! Maar als je kind opmerkingen maakt zoals mijn zoon, of concreet vragen stelt, dan is het uiteraard goed om even te checken wat er in het hoofd van je kind omgaat. Dus erken, en bevraag. ‘Waarom vind je Corona stom?’ vroeg ik aan mijn zoon. ‘Dat weet ik niet.’, zei hij, ‘Maar de school zou sluiten. Maar dan heb ik geen turnles meer, dus dat is dan eigenlijk wel héél goed!’. En toen ging hij weer verder met de orde van zijn dag: met lego spelen. 🙂 Maar oudere kinderen kunnen echt wakker liggen met vragen waar ze zelf het antwoord niet op weten, en misschien jij als ouder ook niet.

3. Samen antwoorden zoeken

Afhankelijk van de leeftijd en rijpheid van je kind kan je ook samen antwoorden zoeken. Samen Karrewiet bekijken, of een papieren krant lezen. Overdrijf echter niet, want de online media zijn meesters in paniek zaaien, vooral bij volwassenen.

Respecteer hierin ook de grens van je kind. Soms is het ineens genoeg en willen ze over iets anders praten of weer gaan spelen, laat dat dan gebeuren. Hou ze niet tegen om er nog wat verder over te praten. Kinderen hebben ook tijd nodig om op hun manier informatie te verwerken, en vaak doen ze dat spelenderwijs.

Sommige vragen zijn makkelijker te beantwoorden dan andere. Wissel tips en info uit met andere ouders. Zeg het ook eerlijk als je een antwoord niet weet, en hoe jij je daar dan bij voelt. Zonder uiteraard die last bij je kind te leggen. Want als ook jij écht angstig bent, dan moet je zeker met tip 4 aan de slag.

4. Je eigen zorgen en angsten onderzoeken

Vaak willen kinderen gerustgesteld worden, maar zij voelen als geen ander wanneer jij als ouder rustig of juist gespannen bent. Dus het is super belangrijk om zelf ook even te reflecteren over je eigen bezorgdheden. Een land als Italië in lockdown, ben je nog gerust of net niet? En waarom dan? Kan je hier even over sparren met een andere volwassene die jou kan geruststellen? De idee dat de scholen sluiten en de impact op je werk- en gezinsleven, maak je je daar zorgen over? Of zit je in met je ouders of grootouders? Zodra jij jouw antwoorden hebt en zelf weer gerustgesteld bent, dan kan je er weer helemaal zijn voor je kind.

5. Vertel je kind wat het concreet kan doen

Children see, children do, is één van mijn uitgangspunten als coach en therapeut voor ouders. Als jij panikeert, panikeren zij ook. Als jij kalm blijft, dan zij ook. Daarom dus mijn aller-, aller-, allerbelangrijkste tip: Keep calm and… was je handen! Handen wassen is nog altijd de beste manier om besmetting en verspreiding te voorkomen. Gewoon water en zeep en twee keer het liedje happy birthday zingen, en dat bij wakker worden en slapen gaan, voor en na elk toiletbezoek, voor en na het eten, als je thuiskomt van school.

6. Spanning ontladen

Zorgen stapelen zich op in je lijf. Dat creëert spanning. En als volwassenen ‘praten’ we graag over dingen, maar eigenlijk wil ons lichaam die spanning ook ontladen. Zo geraken we de zorgen over corona of over wat dan ook écht kwijt. Anders blijft het toch maar sluimeren in ons lichaam. De beste manier om dat te doen is lachen. Wat maakt jouw kind hard aan het lachen? Wat vind het grappig? Na zo’n gesprek over zorgen, kan het goed zijn om er de humor en het plezier weer in te blazen, misschien ook letterlijk, zodat je lichaam ontlaadt en ontspant. En dat is dan weer fantastische quality time voor ouder & kind.

*** Opgelet: doe dit alleen als je zeker bent dat je kind gerust gesteld is!


Heb je vragen over dit onderwerp of concrete situaties waar je kind mee zit? Laat het me weten, ik antwoord je graag privé, en ik pas deze blogpost aan met concrete en nieuwe info.

Onlangs las ik een blog van een leerlingenbegeleidster in Nederland. Ze kreeg een leerling uit het middelbaar onderwijs in haar bureau die al aan zijn zesde (!) school toe was, en die het nu in deze nieuwe school alweer te bont maakte. Hij stond op de zogenaamde ‘leerlingen-risico-lijst’. Een soort zwarte lijst, eigenlijk. Ik snap die lijst rationeel wel, scholen staan voor enorme uitdagingen, er wordt héél veel gevraagd van leerkrachten, ik vermoed té veel. Met mijn hart voel ik ook: je zal er als kind maar op staan, op die lijst.

De leerlingenbegeleidster had een ingeving om de jongen een ‘leerkrachten-risico-lijst’ te laten opstellen. Heel eenvoudig mocht hij op zijn lessenrooster aanduiden met groene en rode stiften bij welke leerkrachten het goed ging, en bij wie minder. Vervolgens keken ze samen ook naar wat er dan precies goed of niet goed was. Het was voor de jongen heel fijn om vast te stellen dat er meer groene dan “rode leerkrachten” waren, en ook waren er een aantal neutraal. En dat het vaker goed dan slecht gaat. Ik was geboeid door het verhaal en vroeg me af: wat maakt dat het voor een leerling goed gaat bij een leerkracht? De antwoorden waren eenvoudig, ik citeer ze even:

Hij vertelt over de leraar die hem altijd groet wanneer hij binnenkomt en even herhaalt dat als er iets is, hij zijn vinger kan opsteken, dat werkt.
Hij vertelt over de leraar die wanneer hij alles laat vallen, vriendelijk reageert en soms helpt opruimen.
Die ene leraar die wanneer hij een boek vergeten is, niet gelijk een 1 geeft, maar zijn eigen boek uitleent.
Hij vertelt over de juf die hem aan haar tafel laat zitten als hij echt te onrustig is of die hem haar persoonlijke assistent maakt, zodat hij altijd de blaadjes mag uitdelen of iets mag halen of wegbrengen.
De juf die zegt: “Oh wat fijn dat je er bent” wanneer hij te laat binnenkomt. “

Het lijkt zo vanzelfsprekend, zo simpel bijna. En wat maakt dat deze leerling over de rooie gaat?

Hij vertelt over de docent die hem wegstuurt, nog voordat hij binnen is.
Die zegt dat hij niets zal bereiken, dat hij alvast de zoveelste school mag gaan uitzoeken.
De docent die zegt dat speciaal onderwijs nog niet haalbaar is.
De docent die zijn privé-informatie deelt met de klas.
De docent waarbij hij niet weet waarom, maar waar het gewoon niet gaat.

Het raakt me dat deze jongen dit meemaakt: die zwarte lijst lijkt een self-fulfilling prophecy, wie daarop staat wordt, wordt precies al op voorhand opgegeven. Maar… Ik herken ook wel die ‘rode reacties’ bij mezelf: het gebeurt dat één van mijn kinderen iets zegt of doet dat mij op de kast jaagt en ik besef dat ik met mijn reactie daarop eerder op de rode lijst zou staan dan op de groene lijst. Dus deze blogpost is absoluut geen aanval naar leerkrachten of naar wie dan ook. Want kinderen grootbrengen is elke dag opnieuw een gigantische uitdaging: handelen en reageren, bijsturen en rechtzetten, excuses aanbieden en accepteren, vasthouden en loslaten. We maken allemaal per definitie fouten. Kinderen grootbrengen is de moeilijkste taak in een mensenleven, en tegelijk ook de meest vervullende, wanneer we er in slagen de rode momenten voor alle partijen in groene te transformeren.

Ik ben blij dat de jongen een fijne leerlingenbegeleidster heeft gevonden, en dat deze methode voor hem zo goed werkte. Leerling en leerkrachten konden aanvankelijk anoniem en met diplomatische tussenkomst van de leerlingenbegeleidster bijsturen, behoeften aangeven en beantwoorden. Het resultaat was fantastisch!

Kinderen dagen ons (ouders, opvoeders, leerkrachten, …) flink uit om te kijken naar de stukken in onszelf die op onze eigen ‘interne’ risicolijst staan. Net als kinderen hebben wij ook onze rode omstandigheden en situaties die alle knoppen van onze innerlijke flipperkast doen afgaan. Dan hebben ook wij iets of iemand nodig die de rust in ons hoofd terugbrengt.

Heb jij een kind dat het soms te bont maakt? Dat kan op school zijn, maar uiteraard ook thuis, of elders. Dat kan eenmalig of dagelijks zijn, dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Als het gedrag van je kind je raakt, dan toont je kind iets dat ook van jou is. Wanneer we als ouders bij onszelf op zoek gaan naar ons eigen groen, kunnen we kinderen die ‘in het rood gaan’ makkelijker en sneller bijsturen om hun groen weer terug te vinden. Want dat kunnen kinderen nog niet alleen. Daarvoor hebben ze ouders en leerkrachten en een heel dorp voor nodig!

Maar… hoe ga je van rood naar groen? Wat in theorie soms simpel lijkt, is in de praktijk vaak aartsmoeilijk.

Old school pen & papier zullen je helpen om inzicht te krijgen. Door je gedachten neer te schrijven worden ze helder en concreet. Wat speelt er bij jou en bij je kind, en wat kan je vervolgens doen zodat jullie allebei van rood naar groen gaan?

Hieronder vind je zes vragen. Gebruik ze om al schrijvend te reflecteren, jouw antwoorden te vinden en je kind op een andere manier te helpen dan je tot nu toe altijd deed. Veel succes!


  1. Wat zijn voor jouw kind rode momenten of situaties?
  2. Wat zijn voor jouw kind groene momenten of situaties?
  3. Wat gebeurt er waardoor jij als ouder een rode dag hebt, of rood gedrag stelt?
  4. Wat heb jij nodig zodat het weer groen kan worden? Wat kan je zelf doen om het groen te maken?
  5. Zou het kunnen dat je kind misschien hetzelfde nodig heeft?
  6. Hoe zou het zijn als jij dit aan je kind geeft?

Hoe was deze oefening voor jou? Heb je inzichten gekregen en deze toegepast? Heeft het jou én je kind geholpen? Laat het weten hieronder in de comments hieronder (kan anoniem 😉 ) of stuur een mail naar joba@jobamarechal.be

Wil je graag meer schrijfoefeningen en inspiratie over verbinden & opvoeden, schrijf je dan onderaan deze pagina in op mijn nieuwsbrief. De volgende schrijfoefening valt dan al meteen in je mailbox!

De blogpost van de Nederlandse leerlingenbegeleidster kan je hier lezen.

De Week van de Opvoeding (van 16 tot 23 mei) zet elk jaar opvoeden en ouderschap in de kijker. Het thema van dit jaar is ‘Opvoeden is geen wedstrijd’.

Want ja, opvoeden is inderdaad geen wedstrijd, en toch voélt het wel eens zo. Soms. Misschien zelfs vaak ;-).

  • Hoe komt dat?
  • En vooral: hoe kunnen we die strijd ombuigen naar wat we dan wél willen?
  • Zodat iedereen wint, en niemand verliest?

Op dinsdag 19 mei 2020 om 19u geef ik hierover een lezing in Sanapolis, langs de N9 in Sijsele-Damme. Welkom! Schrijf je in

Ik ben bezig met het uitwerken van een lezing en ik baseer me hoofdzakelijk op het boek ‘Laat je kind niet los’ van Gabor Maté. Van de vele boeken die ik verslonden heb over opvoeden is dit veruit het meest verrijkend.

De relatie tussen ouder en kind is veel minder vanzelfsprekend en verloopt veel minder natuurlijk ook dan vroeger. Nochtans ‘weten’ we meer dan ooit over ‘de ontwikkeling van het kind’ en is er voor elk probleem wel een opvoedboek met tips en tricks. Onze (over-)grootmoeders hadden zo’n boeken niet nodig… en wij wel dus! Maar heb jij ook het gevoel dat je nooit dát boek vindt dat gaat over jouw worstelingen met opvoeden?

Misschien moet je dan eens dit proberen: geen boeken meer kopen! Echt, die instinctieve opvoedingsvaardigheden van onze (over-) grootouders zijn niet verdwenen, het zit echt ook in ons. Alleen zit het goed verstopt. Hoe dat komt, en hoe je dat verandert, dat ga ik je dus op anderhalf uur leren!

Ps: publiek gezocht voor de testlezing. Try out heet dat zeker? Laat maar weten hieronder 👇 als je interesse hebt of via pb!

Mijn oudste dochter werd begin 2020 al 11 jaar. Had ik tien jaar geleden geweten wat ik nu weet, ik had haar nooit, maar dan ook nooit in de hoek gezet.

Een kind dat iets nodig heeft maar daar niet in gezien, gehoord of geleid wordt, zoekt allerlei manieren om de aandacht te krijgen. Lukt het niet positief, dan negatief. En wat doe je met een stout kind? Dat zet je in de hoek. Bijzonder efficiënt op de korte termijn, maar nefast op de lange. Want… wat als een kind zich stout gedraagt als laatste redmiddel om te krijgen wat ze nodig hebben? Dan voelt de hoek voor een kind als een afwijzing van zijn behoeften. Om te kunnen overgaan tot opvoeden van onze kinderen, mogen we de eerste stap niet vergeten: verbinden. Ons verbinden met ons kind betekent tijd nemen en aandacht geven, elke dag opnieuw. Op korte termijn tijdsintensief, maar op lange termijn veel efficiënter en beter voor het zelfvertrouwen van je kind, dan ‘de hoek’.

Geen hoek meer dus in ons gezin, en dat doen wij zo 👇

  1. Vertel het aan je kinderen: vanaf nu geen hoek meer!
  2. … tenzij dat ik er zelf mee in ga. Samen even apart.
  3. Afstemmen op wat mijn kind nodig heeft: meestal gewoon wat tijd en aandacht.

Straf jij je kinderen? Zet je ze in de hoek? Wil je het anders? Ben je hier iets mee?

Dit is een mooie metafoor voor het leven, de dingen die ons overkomen en hoe we er mee om kunnen gaan:

Een meisje gaat op bezoek bij haar moeder en vertelt hoe moeilijk ze het heeft. Ze klaagt over de toegenomen verwachtingen, dat alles steeds meer en sneller verandert. Telkens ze een probleem heeft opgelost komt er een nieuw probleem in de plaats.  Haar moeder neemt haar mee naar de keuken. Ze vult drie potten met water. In de eerste pot plaatst ze een wortel, in de tweede een ei en in de derde een koffieboon. Ze zet de potten op het vuur en laat ze koken terwijl Eva haar klaagzang verder zet.  Na 20 minuten koken verplaatst de moeder de wortel, het ei en de koffie vanuit de pot naar drie kommetjes. Ze vraagt haar dochter. “Wat zie je?” – “Wortels, eieren, en koffie,” antwoordt de dochter. De moeder vraagt haar de wortel aan te raken en te zeggen wat ze voelt, proeft en ziet.  Ze merkt dat de wortel zacht geworden is. Daarna vraagt de moeder om het ei te nemen. Na de schil eraf gepeld te hebben ziet ze dat het ei hard is. Tenslotte vraagt haar moeder om van de koffie te drinken. De dochter glimlacht als ze de rijke aroma van de koffie proeft. De wortel, het ei en de koffieboon hebben dezelfde verandering meegemaakt, maar allen gingen ze er anders mee om. De wortel werd zacht, het ei hard. Maar de koffieboon slaagde erin om uit de verandering iets positiefs te halen en heeft zichzelf en het water veranderd. “Wat doe jij?” Vraagt de moeder aan haar dochter. “Als moeilijkheden op je weg komen, hoe reageer je dan? Ben je een wortel, een ei, of een koffieboon?”

Wat kies jij wanneer je als ouder voelt dat je begint te “koken”. Koken van woede, van frustratie, van machteloosheid, omdat je even niet weet hoe je dít gedrag van je kind nu weer moet aanpakken. Reageer je koud en hard, of juist grenzeloos en veel te zacht? Of ben je nieuwsgierig naar hoe je dit probleem met je kind kan veranderen in iets positiefs? Maak nu een afspraak, en ik zorg voor de koffie! 😉