De Week van de Opvoeding (van 16 tot 23 mei) zet elk jaar opvoeden en ouderschap in de kijker. Het thema van dit jaar is ‘Opvoeden is geen wedstrijd’.

Want ja, opvoeden is inderdaad geen wedstrijd, en toch voélt het wel eens zo. Soms. Misschien zelfs vaak ;-).

  • Hoe komt dat?
  • En vooral: hoe kunnen we die strijd ombuigen naar wat we dan wél willen?
  • Zodat iedereen wint, en niemand verliest?

Op dinsdag 19 mei 2020 om 19u geef ik hierover een lezing in Sanapolis, langs de N9 in Sijsele-Damme. Welkom! Schrijf je in

Ik ben bezig met het uitwerken van een lezing en ik baseer me hoofdzakelijk op het boek ‘Laat je kind niet los’ van Gabor Maté. Van de vele boeken die ik verslonden heb over opvoeden is dit veruit het meest verrijkend.

De relatie tussen ouder en kind is veel minder vanzelfsprekend en verloopt veel minder natuurlijk ook dan vroeger. Nochtans ‘weten’ we meer dan ooit over ‘de ontwikkeling van het kind’ en is er voor elk probleem wel een opvoedboek met tips en tricks. Onze (over-)grootmoeders hadden zo’n boeken niet nodig… en wij wel dus! Maar heb jij ook het gevoel dat je nooit dát boek vindt dat gaat over jouw worstelingen met opvoeden?

Misschien moet je dan eens dit proberen: geen boeken meer kopen! Echt, die instinctieve opvoedingsvaardigheden van onze (over-) grootouders zijn niet verdwenen, het zit echt ook in ons. Alleen zit het goed verstopt. Hoe dat komt, en hoe je dat verandert, dat ga ik je dus op anderhalf uur leren!

Ps: publiek gezocht voor de testlezing. Try out heet dat zeker? Laat maar weten hieronder 👇 als je interesse hebt of via pb!

Mijn oudste dochter werd begin 2020 al 11 jaar. Had ik tien jaar geleden geweten wat ik nu weet, ik had haar nooit, maar dan ook nooit in de hoek gezet.

Een kind dat iets nodig heeft maar daar niet in gezien, gehoord of geleid wordt, zoekt allerlei manieren om de aandacht te krijgen. Lukt het niet positief, dan negatief. En wat doe je met een stout kind? Dat zet je in de hoek. Bijzonder efficiënt op de korte termijn, maar nefast op de lange. Want… wat als een kind zich stout gedraagt als laatste redmiddel om te krijgen wat ze nodig hebben? Dan voelt de hoek voor een kind als een afwijzing van zijn behoeften. Om te kunnen overgaan tot opvoeden van onze kinderen, mogen we de eerste stap niet vergeten: verbinden. Ons verbinden met ons kind betekent tijd nemen en aandacht geven, elke dag opnieuw. Op korte termijn tijdsintensief, maar op lange termijn veel efficiënter en beter voor het zelfvertrouwen van je kind, dan ‘de hoek’.

Geen hoek meer dus in ons gezin, en dat doen wij zo 👇

  1. Vertel het aan je kinderen: vanaf nu geen hoek meer!
  2. … tenzij dat ik er zelf mee in ga. Samen even apart.
  3. Afstemmen op wat mijn kind nodig heeft: meestal gewoon wat tijd en aandacht.

Straf jij je kinderen? Zet je ze in de hoek? Wil je het anders? Ben je hier iets mee?

Dit is een mooie metafoor voor het leven, de dingen die ons overkomen en hoe we er mee om kunnen gaan:

Een meisje gaat op bezoek bij haar moeder en vertelt hoe moeilijk ze het heeft. Ze klaagt over de toegenomen verwachtingen, dat alles steeds meer en sneller verandert. Telkens ze een probleem heeft opgelost komt er een nieuw probleem in de plaats.  Haar moeder neemt haar mee naar de keuken. Ze vult drie potten met water. In de eerste pot plaatst ze een wortel, in de tweede een ei en in de derde een koffieboon. Ze zet de potten op het vuur en laat ze koken terwijl Eva haar klaagzang verder zet.  Na 20 minuten koken verplaatst de moeder de wortel, het ei en de koffie vanuit de pot naar drie kommetjes. Ze vraagt haar dochter. “Wat zie je?” – “Wortels, eieren, en koffie,” antwoordt de dochter. De moeder vraagt haar de wortel aan te raken en te zeggen wat ze voelt, proeft en ziet.  Ze merkt dat de wortel zacht geworden is. Daarna vraagt de moeder om het ei te nemen. Na de schil eraf gepeld te hebben ziet ze dat het ei hard is. Tenslotte vraagt haar moeder om van de koffie te drinken. De dochter glimlacht als ze de rijke aroma van de koffie proeft. De wortel, het ei en de koffieboon hebben dezelfde verandering meegemaakt, maar allen gingen ze er anders mee om. De wortel werd zacht, het ei hard. Maar de koffieboon slaagde erin om uit de verandering iets positiefs te halen en heeft zichzelf en het water veranderd. “Wat doe jij?” Vraagt de moeder aan haar dochter. “Als moeilijkheden op je weg komen, hoe reageer je dan? Ben je een wortel, een ei, of een koffieboon?”

Wat kies jij wanneer je als ouder voelt dat je begint te “koken”. Koken van woede, van frustratie, van machteloosheid, omdat je even niet weet hoe je dít gedrag van je kind nu weer moet aanpakken. Reageer je koud en hard, of juist grenzeloos en veel te zacht? Of ben je nieuwsgierig naar hoe je dit probleem met je kind kan veranderen in iets positiefs? Maak nu een afspraak, en ik zorg voor de koffie! 😉