We denken dat kinderen niet naar ons luisteren maar eigenlijk doen ze exact wat we voelen

Herken je dit ochtendritueel tijdens een willekeurige schooldag? ‘Opstaan! Kleren aan! Allee hop, schoenen aan! Vergeet je tanden niet te poetsen! Zijn je haren al gekamd?’ En deze monoloog zo’n tig keer na elkaar, om dan halsoverkop maar net op tijd de deur uit te zijn.


Of dit: ‘Hoeveel keer moet ik het nu nog zeggen: hang je jas aan de kapstok!’ (Of: schoenen aan de kant, speelgoed opruimen, vuile was ín de wasmand, … vertel me, wat is het bij jullie?)


Luisteren onze kinderen dan niet?
Nee. Soms niet. En soms doen ze precies wat wij óók (niet) doen. Ik beken: ik hang mijn jas ook niet altijd meteen aan de kapstok… en dan erger ik me als mijn kinderen het niet doen!

🤷‍♀️

Maar soms doen onze kinderen dingen die wij ook niet doen maar dan op een ander vlak of op een andere manier. Hoeveel keer heb ik al tegen mezelf gezegd: ‘Post je website, maak reclame, vertel over je kindertolkwerk, doe nu eindelijk het glas naar de glasbak, …’ Maar ik doe het ook niet. Of het duurt langer dan ik eigenlijk wil. Of ik durf nog niet, of ik kan het nog niet.

En dan spiegelen onze kinderen dat door “niet te luisteren” maar wat we eigenlijk bedoelen is: ze doen niet wat we vragen. En daarin spiegelen ze ons! Want: doen we zelf wat we van onszelf vragen?