Als kleuter kon ik nog niet schrijven maar deed ik alsof. Ik had een schriftje met ruitjes uit de Unic in Eeklo en met een groene stylo vulde ik elk vakje met een rond bolletje. Ik ‘schreef’! En dat ben ik altijd blijven doen.

​In maart dit jaar kon ik even niet meer met mijn zaak bezig zijn, met figuurlijk een dochter aan elk been en mijn zoon op de arm. Terwijl ik practice what you preach toepaste en even terugplooide om mijn gezin, bleef een vuurtje in mij branden: ik wou iéts doen om te helpen. Want die mentale golf die ons te wachten staat, dat zal geen kleintje zijn, daar ben ik van overtuigd.

​Ik kreeg dat vuur niet uit, het was een kooltje dat symbool stond voor een klein droompje: mensen helpen in deze shitstorm. Ik gaf er gehoor aan en zette mensen via webinars aan tot schrijven. Ik heb tientallen mensen aan het schrijven gezet en geholpen om elke dag een moment van rust te vinden door te schrijven. Vandaag nog kreeg ik een handgeschreven brief van een cursist met daarin de woorden: ‘Schrijven maakt me zo mild naar mezelf‘. Mijn hart gaat daar wagenwijd van open! Het vuur in mij wordt groter en groter, net als mijn droom.

​Als ik terugkijk naar de afgelopen maanden, dan weet ik dat deze droom ontstaan is als kind, en dat het aangewakkerd is door een schrijftraject dat ik jaren geleden volgde.

​The Artist’s Way ~ Julia Cameron

Dit is de boekentip van deze maand, een bijzonder boek waar het allemaal mee begonnen is, of nee, aangewakkerd werd!

​The Artist’s Way is veel meer dan een boek, het is een werkboek boordevol schrijfopdrachten. Een praktische methode waarbij je 12 weken lang elke week een hoofdstuk leest en de bijhorende oefeningen doet, en ondertussen schrijf je elke dag je morning pages en plan je elke week een kunstenaarsafspraakje.

✒ Heel kort uitgelegd zijn morning pages 3 A4’tjes die je elke ochtend als eerste volschrijft. Gewoon, alles wat je denkt schrijf je op. gewoon zoals het is. Je start met schrijven en stopt niet tot je aan het einde van het derde blad bent. Ik heb het jaren gedaan en ik doe het nog altijd, maar ik werk met een timer ondertussen. Want als je klein schrijft ben je anders wel heel lang bezig. Wat voorheen mijn webinar was en nu omgegooid is in een mini-cursus Start to Write leg ik uit hoe ik dat precies doe.

✒ Een kunstenaarsafspraakje is een wekelijkse date met jezelf, waarbij je je innerlijke kind emotionele voeding geeft. Heel eenvoudig, maar zo effectief! Het boek nodigt dus niet alleen uit om te schrijven, maar ook om in actie te schieten. Theorie is nooit zo belangrijk als de praktijk, zegt Cameron. Toen ik door het boek ging, had ik zo’n dates met mezelf: bewust tijd nemen en iets leuks doen, op mijn eentje. Het is zo eenvoudig dat we vergeten hoe krachtig dit kan zijn.

✒ Dit zijn de basisinstrumenten om je creativiteit terug aan te boren en stap voor stap je dromen om te zetten in werkelijkheid. Daarnaast heb je de wekelijkse schrijfopdrachten die je naar binnen doen keren, je bewust maken en soms confronterende inzichten geven.

Heb jij ook een droom? Blijft jouw droom aan jou knagen als een brandend vuurtje dat niet doven wil? Dan is The Artist’s Way het boek dat al je innerlijke blokkades opruimt, zodat jij je droom kan verwezenlijken. Echt, ik raad het je met heel mijn hart aan! Je kan The Artist’s Way aankopen bij je (lokale) boekhandelaar en er perfect zelf mee aan de slag gaan. Of… je kan je inschrijven om de cursus in groep te volgen. Zo ben je zeker dat je elke week tijd neemt én dat je de cursus uitdoet. Want 12 weken is natuurlijk een pittig traject, maar als je er echt voor wil gaan, dan heb je tijd ook nodig.

Ik organiseer The Artist’s Way als schrijfcursus voor de eerste keer, en ik ben nu volop bezig met het uit te werken. De lancering is voor begin 2021. Als je interesse hebt om mee te doen, schrijf je in op de wachtlijst en ik hou je, uiteraard vrijblijvend, op de hoogte.

Veel schrijfplezier,

Joba

Untamed, of vertaald Ongetemd Leven, van Glennon Doyle. ​Wat. een. boek!

Koop het, leen het, lees het. Ongetemd Leven staat al hoog in alle boeken-top-tienen ter wereld. Het zou kunnen dat je het al gelezen hebt? Schrijf je in op mijn nieuwsbrief en dan stuur ik je de schrijfoefening toe die ik op basis van het boek maakte. Voor wie het nog niet las (hoe kan dat?):

Ongetemd Leven is een boek voor alle vrouwen. Voor alle moeders, alle dochters, alle getrouwde vrouwen, alle alleenstaande vrouwen, alle kinderloze vrouwen, alle vrouwen. Allemaal. Het boek gaat over feminisme, seksisme, racisme, over jezelf outen als lesbisch in een streng katholieke omgeving. Het gaat over mijn favoriete thema’s zoals moed hebben en niet moeten, terwijl het omgekeerde vaak de realiteit is: we moeten zovéél en we hebben geen energie meer, laat staan moed om die ontluikende dromen te voeden en helpen groeien. Ongetemd Leven gaat over hoe wij als vrouwen vergeten wie we zijn, we werden het afgeleerd. Glennon Doyle nuanceert dat ook mannen zichzelf zijn vergeten en afgeleerd werden om te zijn wie ze écht zijn. Waardoor het boek voor mij nog meer in haar fantastisch-heid stijgt.

Onbeschrijflijk heerlijk vind ik het als alle dingen waar ik van hou samenkomen in één boek: kinderen, zelfhulp & schrijven. Ik kan niet anders dan mezelf helpen en zo de wereld een beetje mooier achterlaten voor mijn en jouw en alle kinderen. Ik kan niet alles en ik kan niet alles alleen maar ik doe wel wat ik kan: mensen aanzetten to schrijven & zelfhulp. Dat is de ongetemdheid in mezelf. En daarover gaat dit boek allemaal. Hoe je dat doet. Die ongetemdheid voelen en die ongetemdheid leven.

Het boek staat stampvol waanzinnig goeie citaten maar ééntje sprong er voor mij bovenuit:

​Er bestaat niet zoiets als de kinderen van een ander.

– Ongetemd Leven, Glennon Doyle

​Dat kwam zo binnen bij mij. De dag dat we niet meer geraakt worden door het leed van een ander kind ‘omdat het het onze niet is’ is de dag dat we onszelf voor altijd kwijt zijn. Zo denk ik erover. En zijn we onszelf niet af en toe kwijt? Vaak verliezen we ook het contact met het kind in onszelf, het kleine meisje dat we zelf ooit zijn geweest. Glennon heeft het over leiden van een leven dat niet ‘waarachtig’ voelt. Alsof je een leugen leeft, alsof je jezelf hebt achtergelaten en vergeten bent, en leeft in functie van anderen. Ze nodigt haar lezers uit om te schrijven over hoe hun leven er zou uitzien als het waarachtig is. Door het te benoemen en zwart op wit op papier zetten, zet je een kleine stap richting een grote verandering.

Dat is mijn uitnodiging aan jou: Schrijf het op, help jezelf en help je kind.

Ik maakte een schrijfoefening om dit alles concreet te maken, stuur me je mailadres via dit formulier en je kan het meteen downloaden:

    Ik ben bezig met het uitwerken van een lezing en ik baseer me hoofdzakelijk op het boek ‘Laat je kind niet los’ van Gabor Maté. Van de vele boeken die ik verslonden heb over opvoeden is dit veruit het meest verrijkend.

    De relatie tussen ouder en kind is veel minder vanzelfsprekend en verloopt veel minder natuurlijk ook dan vroeger. Nochtans ‘weten’ we meer dan ooit over ‘de ontwikkeling van het kind’ en is er voor elk probleem wel een opvoedboek met tips en tricks. Onze (over-)grootmoeders hadden zo’n boeken niet nodig… en wij wel dus! Maar heb jij ook het gevoel dat je nooit dát boek vindt dat gaat over jouw worstelingen met opvoeden?

    Misschien moet je dan eens dit proberen: geen boeken meer kopen! Echt, die instinctieve opvoedingsvaardigheden van onze (over-) grootouders zijn niet verdwenen, het zit echt ook in ons. Alleen zit het goed verstopt. Hoe dat komt, en hoe je dat verandert, dat ga ik je dus op anderhalf uur leren!

    Ps: publiek gezocht voor de testlezing. Try out heet dat zeker? Laat maar weten hieronder 👇 als je interesse hebt of via pb!