Untamed, of vertaald Ongetemd Leven, van Glennon Doyle. ​Wat. een. boek!

Koop het, leen het, lees het. Ongetemd Leven staat al hoog in alle boeken-top-tienen ter wereld. Het zou kunnen dat je het al gelezen hebt? Schrijf je in op mijn nieuwsbrief en dan stuur ik je de schrijfoefening toe die ik op basis van het boek maakte. Voor wie het nog niet las (hoe kan dat?):

Ongetemd Leven is een boek voor alle vrouwen. Voor alle moeders, alle dochters, alle getrouwde vrouwen, alle alleenstaande vrouwen, alle kinderloze vrouwen, alle vrouwen. Allemaal. Het boek gaat over feminisme, seksisme, racisme, over jezelf outen als lesbisch in een streng katholieke omgeving. Het gaat over mijn favoriete thema’s zoals moed hebben en niet moeten, terwijl het omgekeerde vaak de realiteit is: we moeten zovéél en we hebben geen energie meer, laat staan moed om die ontluikende dromen te voeden en helpen groeien. Ongetemd Leven gaat over hoe wij als vrouwen vergeten wie we zijn, we werden het afgeleerd. Glennon Doyle nuanceert dat ook mannen zichzelf zijn vergeten en afgeleerd werden om te zijn wie ze écht zijn. Waardoor het boek voor mij nog meer in haar fantastisch-heid stijgt.

Onbeschrijflijk heerlijk vind ik het als alle dingen waar ik van hou samenkomen in één boek: kinderen, zelfhulp & schrijven. Ik kan niet anders dan mezelf helpen en zo de wereld een beetje mooier achterlaten voor mijn en jouw en alle kinderen. Ik kan niet alles en ik kan niet alles alleen maar ik doe wel wat ik kan: mensen aanzetten to schrijven & zelfhulp. Dat is de ongetemdheid in mezelf. En daarover gaat dit boek allemaal. Hoe je dat doet. Die ongetemdheid voelen en die ongetemdheid leven.

Het boek staat stampvol waanzinnig goeie citaten maar ééntje sprong er voor mij bovenuit:

​Er bestaat niet zoiets als de kinderen van een ander.

– Ongetemd Leven, Glennon Doyle

​Dat kwam zo binnen bij mij. De dag dat we niet meer geraakt worden door het leed van een ander kind ‘omdat het het onze niet is’ is de dag dat we onszelf voor altijd kwijt zijn. Zo denk ik erover. En zijn we onszelf niet af en toe kwijt? Vaak verliezen we ook het contact met het kind in onszelf, het kleine meisje dat we zelf ooit zijn geweest. Glennon heeft het over leiden van een leven dat niet ‘waarachtig’ voelt. Alsof je een leugen leeft, alsof je jezelf hebt achtergelaten en vergeten bent, en leeft in functie van anderen. Ze nodigt haar lezers uit om te schrijven over hoe hun leven er zou uitzien als het waarachtig is. Door het te benoemen en zwart op wit op papier zetten, zet je een kleine stap richting een grote verandering.

Dat is mijn uitnodiging aan jou: Schrijf het op, help jezelf en help je kind.

Ik maakte een schrijfoefening om dit alles concreet te maken, stuur me je mailadres via dit formulier en je kan het meteen downloaden:

    0 antwoorden

    Plaats een Reactie

    Meepraten?
    Draag gerust bij!

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *